หากจะพูดถึงเดี่ยวไมโครโฟนเจ๋งๆในเมืองไทย สำหรับคนที่ไม่ได้ติดตามวงการนี้มากนัก อาจจะรู้จักแค่ โน๊ต อุดม แต้พานิช ผมคนหนึ่งหละที่เป็นแบบนี้ พอได้มีโอกาสมาดู A – Katanyu แล้ว รู้สึกว่า เออ แม่งเจ๋งหวะ

อาจจะมีหลายคนงงว่า ไอ้ A – Katanyu นี่มันเป็นใครวะ ไม่รู้จัก คืองี้ ถ้าจะอธิบายง่ายๆสั้นๆให้คนที่ไม่รู้จัก คงจะต้องบอกว่า ยู หรือ กตัญญู สว่างศรี คือชายร่างเตี้ยที่บ้าเสื้อยืดลายขวาง ที่เคยทำงานสายดิจิตอล เอเจนซี่ เท่านั้นยังไม่พอ ไอ้นี่ยังบ้าบอคอแตกขนาดฝันว่า ตัวเองจะต้องขึ้นเวทีใหญ่ของตัวเอง ที่ข้างล่างมีคนที่อยู่ดีไม่ว่าดี มานั่งฟังคนบ้า และทำให้ไอ้คนพวกนั้นหัวเราะให้ได้

 

ผมก็เป็นหนึ่งในคนที่ไปนั่งฟังคนบ้ามาครับ และก็รู้สึกว่า แม่งเจ๋งหวะ..

ผมกับพี่ยูรู้จักกันผ่านทางพี่แซม www.samsonice.com ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทผม ก็เลยเป็นเพื่อนพี่ยูในเฟสบุ๊ค เจอกันตามงานอีเว้นท์บ้าง ดวลฟีฟ่ากันบ้าง ก็เลยเห็นมาตั้งแต่การเริ่มต้นทำโชว์ของพี่ยูมาตั้งแต่ทำครั้งแรก (จำไม่ได้ว่า ครั้งแรกใช่ที่ Zombie Book มั้ย) แต่ไม่ได้ไปนะ ด้วยเหตุผลส่วนตัวบางประการ เลยทำให้ไม่ได้ไปดูโชว์ครั้งแรกๆ แต่ก็เห็นพัฒนาการความบ้าของชายคนนี้มาตลอด ก็เอาใจช่วยในใจมาตลอด จนกระทั่งคราวนี้ ได้มีโอกาสมาดูโชว์ของไอ้นี่เข้าจริงๆ

คนซ้ายคือพี่แซม เพื่อนสนิทผม,ขวาสุดคือครูทอม คำไทย(ยังไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว), ส่วนคนกลางนี่อยากรู้จักและสนิท แต่คงโดนแฟนฆ่าตายซะก่อน 555+

สนุกหวะ! นี่คือความรู้สึกตลอดชั่วโมงนิดๆที่นั่งอยู่ในโรงละครที่เป็นสถานที่จัดโชว์ การยิงมุข การเล่นกับเรื่องใกล้ตัว แม้ว่าบางมุขมันจะไม่ได้ใหม่ หรือบางมุขมันเป็นอะไรที่ ‘กูรู้อยู่แล้วว่ามึงจะเล่นอะไร’ แต่มันก็ฮา และที่ชอบที่สุด คือ ‘ความแป๊ก’

มีคนบอกว่า (อย่าถามว่าใคร กูนี่แหละบอก!) ความยากที่สุดของการเล่นตลก คือการทำให้มันตลก ทั้งๆที่มันแป๊ก!

ผมเคยยืนอยู่หน้าเวทีที่มีคนดูหลักพัน (สมัยเล่นดนตรีมหา’ลัย) เลยเข้าใจความรู้สึกนี้ดี ตลอดเวลาดูโชว์ครั้งนี้ของกตัญญู เลยเป็นความสนุกส่วนตัวของผม ที่จะดูว่า ไอ้นี่มันจะจัดการกับความแป๊กยังไง ซึ่งพี่ยูเอาอยู่หวะ แม้จะแป๊ก แต่ 3 วินาทีต่อมา คนก็ฮาได้

นี่คือความสามารถของ Stand Up Comedy แบบเดียวกับที่พี่โน๊ต อุดมมี และก็มีในตัวของกตัญญู สว่างศรีเช่นกัน มันกลายเป็นว่า เมื่อคืนนั้น เป็นอีกค่ำคืนที่มีความสุขของผม ที่ได้ดูโชว์ดีๆจากเพื่อนบ้าๆ ของผม เอ่อ.. ถ้าไม่นับว่าเพลงตีมของงานมันจะติดหัวผมอยู่ทั้งคืนอะนะ..

แต่จะชมอย่างเดียว มันก็ดูจะอวยไป ในเรื่องดี ย่อมมีเรื่องแย่ที่ควรต้องถูกพูดถึง แม้ว่าผมจะไม่ได้มีความสามารถในระดับเดียวกับพี่ยู แต่ที่ผมกำลังจะพูดถึง คือการพูดในฐานะคนดู คนดูที่ไม่รู้ห่าอะไรเลย คือกูเข้ามาดูเพื่อความสนุกล้วนๆ และในมุมมองนี้ ผมไม่รู้ว่ามันถูกหรือผิด ถ้ามันเป็นมุมมองที่ผิด ก็แค่ผ่านไป แต่ถ้ามันถูก อาจจะได้นำไปเป็นไอเดียในครั้งต่อๆไปได้

คืองี้. ในการโชว์แรกสุด มีการโชว์ของ Stand Up Comedy อีกคนหนึ่ง คือ เบ๊นซ์ ซึ่งก็ไม่ติดอะไรในเรื่องความไหลลื่นของมุข ดูแล้วสนุก เป็นการวอร์มอัพเสียงหัวเราะให้กับโชว์ใหญ่ได้ดีมาก แต่อย่างหนึ่งที่ผมแอบงงเล็กๆ คือความพยายามเป็นเบ๊น พยายามแสดงโดยสร้างคาแร็คเตอร์ให้คนดูนึกถึง  โน๊ต อุดม  ไม่ว่าจะเป็นน้ำเสียง การแต่งตัว หรือแม้แต่การเปิดตัวด้วยเพลง ‘หากว่าเรากำลังสบายจงปรบมือพลัน!’

ผมมารู้ทีหลังว่า นั่นคือความพยายามในการล้อเลียนพี่โน๊ต ให้คนดูรู้สึกสนุก (ซึ่งยอมรับว่า เบ๊นเป็นโน๊ตได้เหมือนมาก เหมือนพี่โน๊ตเวอร์ชั่นผอมสูง 555) แต่สำหรับผมแล้ว (และจากการพูดคุยกับเพื่อนและคนรู้จัก 3-4 คนที่ไปดู) รู้สึกมันแปลกๆ คือถ้าเป็นการจงใจล้อเลียนพี่โน๊ต คนดูน่าจะตลกกับตรงนั้น น่าจะมีมุขอะไรที่เล่นกับความเป็นอุดม แต้พาณิช แต่ในโชว์แรกนั้นกลับไม่มีอะไรเลย มันดูเป็นการพยายามเป็นโน๊ต อุดมเฉยๆ พอมันเป็นอย่างนี้ ความรู้สึกของคนดู(ผม) เลยมีกำแพงบางๆกั้น ทำให้บางมุขนั้น จะขำก็ขำไม่ได้เต็มที่ เพราะรู้สึกไปเองว่า มันดูพยายามไป

แต่ผมมั่นใจนะ ว่าการแสดงของเบ๊นเมื่อคืนนี้ จะฮาขี้แตกขี้แตนมากแน่ๆ ถ้าเขาเป็นตัวของเขาเอง โดยที่ไม่ต้องชักจูงให้คนดูรู้สึกถึงโน๊ต อุดม และย้ำอีกครั้ง ผมชอบการแสดงของเบ๊นเมื่อคืนนี้ด้วย

นอกนั้นก็ไม่มีอะไร ในโชว์หลักของกตัญญูนั้นถือว่าเก็บได้ครบทุกเม็ด แม้จะมีข้อผิดพลาด แต่นั่นคือความผิดพลาดของการลงมือทำ และมันก็สนุกจนทำให้เรามองข้ามมันไปได้ ผมค่อนข้างแน่ใจว่า คนดูหลายร้อยคน(ไม่รู้ถึงพันมั้ย) ที่เดินออกจากโรงละครนั้น ต่างก็มีรอยยิ้มในหัวใจพร้อมกับเสียงเพลงอกตัญญูที่ดังวนในหัวไปทั้งคืนจนนอนไม่หลับแน่ๆ

อ้อ! อีกเรื่องที่ผมลืมพูดถึงและชอบมากๆ คือการเล่นกับกิมมิค อกตัญญู (A Katanyu) ฟังดูเป็นคนเนรคุณ 555+ แต่ไม่ใช่ มันคือการเล่นคำ A คือคำนำหน้าเอกพจน์ Katantu คือชื่อยู พอมารวมกัน A Katanyu ก็คือ คนชื่อกตัญญูคนเดียว ซึ่งหมายถึงการเล่นเดี่ยวไมโครโฟนนั่นแหละ เป็นไง ไอเดียดีปะละ

คิดไรไม่ออกแล้ว เอาเป็นว่า ถ้าคุณกำลังอ่านอยู่ และไม่รู้จักเขามาก่อน จำชื่อนี้ไว้ให้ดีครับ ยู กตัญญู สว่างศรี หลังจากนี้จะเป็นปีของเขา กับเวทีที่ใหญ่ขึ้นแน่นอน!